Testament – Vieira da Silva


As coisas vulgares que há na vida – Zwyczajne rzeczy w naszym życiu
Não deixam saudades – Nie wypełnią naszej tęsknoty
Só as lembranças que doem – Pozostawiają tylko wspomnienia, które nas ranią
Ou fazem sorrir – Lub te, które sprawiają, że uśmiech pojawia się na twarzy
Há gente que fica na história – Są ludzie, którzy tworzą historię
da história da gente – Historię naszego życia
e outras de quem nem o nome – Są też tacy, których imion
lembramos ouvir – Nawet nie pamiętamy
São emoções que dão vida – To właśnie są uczucia, które trzymają przy życiu
à saudade que trago – Moją tęsknotę
Aquelas que tive contigo – Uczucia, które my stworzyliśmy
e acabei por perder – I straciliśmy
Há dias que marcam a alma – Są dni, które zostawiają ślad na duszy
e a vida da gente – I w życiu ludzi
e aquele em que tu me deixaste – I dlatego nie mogę zapomnieć dnia
não posso esquecer – W którym mnie zostawiłeś
A chuva molhava-me o rosto – Deszcz zmoczył moją twarz
Gelado e cansado – Zimną i zmęczoną
As ruas que a cidade tinha – Na ulicach, po których przechadzałam się
Já eu percorrera – Bez celu
Ai… meu choro de moça perdida – Och… Jak lament zagubionej dziewczynki
gritava à cidade – Mój krzyk poniósł się po mieście
que o fogo do amor sob chuva – Jak szybko ogień miłości
há instantes morrera – Ginie w deszczu
A chuva ouviu e calou – Deszcz usłyszał ją i utrzymał w sekrecie
meu segredo à cidade – Tą tajemnicę, którą wykrzyczałam temu miastu
E eis que ela bate no vidro – W którym deszcz uderza w okna
Trazendo a saudade – Od nowa wypełniając mnie tęsknotą

Oczywiście pozazdrościłam Artdon(owi) postu o Sarze Lipskiej :))

A tak serio to dziękuję za inspirację, bo przypomniałeś mi o innej wspaniałej artystce portugalskiego pochodzenia, choć mieszkającej za życia we Francji.

Maria Helena Vieira da Silva zmarła 6 marca 1992 roku i została pochowana w Yèvre-le-Châtel

 

TESTAMENTO

Eu lego aos meus amigos
Um azul cerúleo para voar alto.
Um azul cobalto para a felicidade.
Um azul ultramarino para estimular o espírito.
Um vermelhão para o sangue circular alegremente.
Um verde musgo para apaziguar os nervos.
Um amarelo ouro: riqueza.
Um violeta cobalto para o sonho.
Um garança para deixar ouvir o violoncelo.
Um amarelo barife: ficção científica e brilho; resplendor.
Um ocre amarelo para aceitar a terra.
Um verde veronese para a memória da primavera.
Um anil para poder afinar o espírito com a tempestade.
Um laranja para exercitar a visão de um limoeiro ao longe.
Um amarelo limão para o encanto.
Um branco puro: pureza.
Terra de siena natural: a transmutação do ouro.
Um preto sumptuoso para ver Ticiano.
Um terra de sombra natural para aceitar melhor a melancolia negra.
Um terra de siena queimada para o sentimento de duração.
Testament artystki jest naprawdę wzruszający

Vieira da Silva
Maria Helena da Silva urodziła się w Lizbonie, 1908, w dzień świętego Antoniego, patrona miasta. Jej ojcem był dyplomata Marcos Vieira da Silva , matka – Maria da Graça. 
Rodzice starają się uchronić ją przed tym co niesie ze sobą wojna, nie ma jednak przyjaciół a brak rówieśników mocno jej doskwiera, może właśnie o tym opowiada część jej prac…
Hiver,  Maria Helena Vieira da Silva
Maria Helena Vieira da Silva

Twórczość  Vieiry, podobnie jak Sary doceniono również nieco później, choć mogła liczyć na miłość i przychylność męża, węgierskiego artysty Arpada Szenesa.

 Arpad Szenes i Vieira da Silva

 Arpad Szenes e Vieira da Silva, La Maréchalerie, Yèvre-le-Châtel, 1984

Podobnie jak Sara Lipska Maria Helena także posiadała wiele zdolności, zapewne miało na to wpływ kilku wybitnych artystów, pod kierunkiem których tworzyła i kształciła się. W  1929 Vieira studiowała  rzeźbę pod okiem  skandynawskiego rzeźbiarza Despiau. 

Ale oprócz malarstwa Vieira Maria Helena zajmowała się też projektami płytek ceramicznych, gobelinów, witraży. Była też ilustratorką książek.  

W 1987  ilustrowała okładkę książki Pierre’a Bouleza penser la Musique Aujourd’hui.

 Vieira da Silva, ilustracja

Na uwagę zasługują także jej grafiki.

Grafika , Maria Helena Vieira

Koleje losu spowodowały, że zamieszkała na stałe w Paryżu, zresztą w 1956 otrzymała obywatelstwo francuskie. Ze względu na pochodzenie męża, nie mogła pozwolić sobie na pozostanie w Portugalii.  Swoją przygodę z rysunkiem rozpoczęła już jako 11 – letnia dziewczyna.

Jej obrazy przypominają labirynty.

 The Tiled Room 1935 by Maria Helena Vieira da Silva

Paris 1951 by Maria Helena Vieira da Silva 1908-1992

Korytarz, Maria Helena Vieira

Interieur à la spirale ,  Maria Helena Vieira

Prace Veiry, które szczególnie lubię

Mulher recostada 1942, Maria Helena Vieira da Silva

 “Las Grandes Constructions” (1956), Vieira da Silva

Maria Helena Vieira da Silva 

Maria Helena Vieira da Silva

 Historia tragico-Marítima ou Naufrage , Maria Helena Vieira, 1944

Detalhe da Primavera ,  Maria Helena Vieira da Silva

Saint-Fargeau , 1965 – Maria Helena Vieira da Silva

 Arpad Szenes i Maria Helena Vieira da Silva

Maria Helena Vieira da Silva

Maria Helena Vieira da Silva

Maria Helena Vieira da Silva

Vieira da Silva

Doceniono ją przyznając dwie ważne nagrody Grand Prix Biennale São Paulo 1962, a w  następnym roku Grand Prix National des Arts w Paryżu